Laurdags morgon reiste eg til Pattaya for å treffe alle frå internatet. Skuleåret er nett ferdig og kvart år har dei ein avslutningstur, i år altså til Pattaya, ein 8-9 timers køyring med karaokebuss.
I og med at eg var med på ein liknande leir rett etter at eg kom hit i oktober gav denne helga rom for nokre refleksjonar rundt mitt opphald her dei siste fem månadane.
Som nyankomen var eg heilt grøn på det meste her til lands, og det er mest med fasinasjon at eg observerer kor mykje betre eg kjenner kulturen og thaiane no enn då, og kor komfortabel eg har vorte med det meste her til lands.
Sjølv om eg naut helga, å få vera ilag med alle ungdomane som eg har vorte så glad i, å ta eit forfriskande bad i Thailands-bukta, å ete fersk, grilla sjømat osv. var det med blanda kjensler. For no som skuleåret er over reiser alle elevane heim att, og igjen sit Birgitte og eg på eit tomt internat ilag med dei tilsette.
I von om at dei har lært litt meire engelsk, hatt det bra ilag med oss og sett Jesus spegla i noko av det vi gjorde, sa eg takk og farvel – i full visse om at dei ikkje anar kor mykje dei har betydd for meg desse månadane.
Alle på Immanuelheimen 2009/2010
